|
|
|
|
GEEN KERKPIJN (26-8-26)
GEEN KERKPIJN (26-8-26)
Het was een hilarisch moment, een paar weken geleden toen Charlotte en ik aan het eten waren bij de strandtent. Twee vrouwen met tienermeiden namen plaats aan een tafeltje direct achter ons. Maar dat kon niet, zei de jonge serveerster, want die tafel stond niet in haar systeem dus daarvoor kon ze geen bestelling opnemen. Het gezelschap verplaatste zich beduusd naar een andere plek. En daar begonnen we over en weer grapjes over te maken, tot het zover kwam dat de dames na besteld te hebben terugverhuisden naar de tafel achter ons.
We raakten in gesprek, maakten op verzoek foto’s van elkaar. Op enig moment viel het woord ‘kerk’ en ‘o, ben jij dominee?’. Ik hield mijn adem in: kwam er nu, zoals wel vaker als reactie wanneer ik vertel ‘van de kerk’ te zijn, dat verhaal van teleurstelling en beschadiging dat we kennen als ‘kerkpijn’? Nee, dat verhaal kwam niet. Integendeel. Er kwamen liefdevolle en vrolijke herinneringen bovendrijven aan een gemeente in Nijmegen, met een héle leuke dominee. Ze werd er met terugwerkende kracht helemaal blij van.
Een paar dagen later stond ik bij de kassa van Het Vervolg (jeweettoch, de leukste kringloopwinkel van het eiland) en voor mij stond…hé, dat is die vrouw van het restaurant! Ja, zei ze, ik dacht al, dat is die dominee. En is dit jouw kerk, aan de overkant? Ja, dat is mijn kerk. En is er dienst, op zondag? Jazeker! Gewoon om 11u? Eh, ja, gewoon om 9.30u is dat. En leuk als je komt! Oei, daar moest ze even over nadenken. Want het moet natuurlijk wel vakantie blijven. Maar wie weet, wie weet.
Afgelopen zondag stonden we na afloop van de dienst bij de uitgang handen te schudden, Charlotte en ik. En opeens zag ik haar lachende gezicht in de rij opdoemen. Helemaal blij van de uitbundige dienst die ze zojuist had beleefd, en de aardige mensen waar ze naast was komen te zitten. Wat geweldig! Want de kerk is een heleboel. Ze stelt mensen teleur. Ze heeft mensen beschadigd, en dat gebeurt soms nog. Er is kerkpijn die we niet kunnen ontkennen. Maar wat is ze óók een vreugde. En een zegen. En gewoon. Een heerlijke plek om te zijn!
Marijke van Selm

| | terug
|
| |
|
|
|
|